Barack Obama: de onmogelijke opdracht
Vanmorgen werd rond een uur of 5 bekend dat Barack Obama de nieuwe president wordt van de Verenigde Staten van Amerika. Op 25 januari 2009 wordt hij officieel geïnstalleerd. De campagne slogan van Obama is ‘Change we can believe in’. Nu heb ik afgelopen maandag Ben Tiggelaar zien optreden en die stelt dat 95% van ons gedrag op de automatische piloot gaat en slechts 5% door onze ratio (wilsbeslissingen). De slogan van Obama wordt door de wetenschap dus niet ondersteund. Obama ziet dit zelf waarschijnlijk ook wel in en neemt nu alvast wat voorschotjes. Zo zei hij tijdens z’n campagne: I am not a perfect man. Vanmorgen zei hij tijdens zijn overwinningstoespraak: ‘Change will not happen in 1 year, maybe not even in one term’. Op het gebied van het management van verwachtingen is hij dus uitstekend bezig. Maar, kan hij wel succesvol worden?
Heel de wereld lijkt blij te zijn met de keuze voor Barack Obama door de Amerikaanse kiezers. Felicitaties uit de hele wereld stromen binnen (zelfs onze eigen premier heeft Obama al gefeliciteerd). God en iedereen wordt bedankt, want de nieuwe verlosser is gearriveerd. Maar, wat weten we nu eigenlijk van zijn veranderingsagenda?
Hierbij 10 uitdagingen van Obama die ik zo even bedenk:
- Het oplossen van de krediet crisis (saneren, overheidsingrijpen, etc.)
- Het (opnieuw) invoeren van een ziektekosten verzekeringstelsel (nu 42 miljoen onverzekerden)
- Het terugtrekken van de troepen uit oorlogsgebieden (Irak, Afghanistan etc.)
- Het herstellen van de verstoorde relaties met de NATO bondgenoten (nu een kille relatie)
- Het terugbrengen van het begrotingstekort van Amerika (belasting verhogingen)
- Toestaan van het homohuwelijk, abortus, stamcelonderzoek, etc. (zeer onwaarschijnlijk).
- Wapenbezit terugdringen (en de uiterst machtige wapenlobby aanpakken)
- Legalisering van illegalen (een soort generaal pardon)
- De deplorabele staat van de binnenlandse economie opvijzelen (investeren, industriepolitiek)
- CO2 reductie maatregelen gaan doorvoeren (Kyoto verdrag ondertekenen?)
In tijden van crisis staat de echte leider op. Het voorbeeld hebben we in ons eigen land gezien met Wouter Bos. Tijdenlang was hij onzichtbaar en leed zijn partij een kwijnend bestaan. Ineens is daar de kredietcrises en hij herpakt zichzelf door te schitteren als redder der natie. Obama kan nu ook schitteren en moeilijke beslissingen door drukken, zeker omdat de democraten in de Senaat nu een meerderheid krijgen. De problemen die moeten worden opgelost liggen al op een presteer blaadje. Toch maak ik me geen illusies. Ik denk dat Obama op veel punten conservatiever blijkt te zijn dan ons eigen CDA, in tegenstelling tot het progressieve imago wat hij heeft in Europa.
Toch ben ik gematigd optimistisch, omdat ik veel vertrouwen heb in zijn capaciteiten. Het blijft dus afwachten of hij het ook om weet te zetten in daden om uiteindelijk als een succesvol president de boeken in te gaan. Als hij het half zo goed doet als Kennedy of Clinton, dan mogen we al blij zijn.
