Afgelopen zaterdag verscheen een artikel in de Cobouw. Toen ik het toevallig zaterdag online las was ik vooral verbaasd. Na er nog een goed over na te hebben gedacht vind ik het nodig om te reageren. Ik kan me niet vinden in het artikel neem ik hiervan afstand. Voor de publicatie heb ik het stuk niet meer kunnen lezen of erop reageren. Achteraf gezien had ik beter wel kunnen doen. Mijn eerste les is die van prudentie. Dat had ik meer moeten betrachten. Vrijuit spreken en met passie filosoferen over je onderzoeksonderwerp biedt alle ruimte om verkeerd te worden geïnterpreteerd. Tijdens het gesprek heb ik een aantal observaties uit de praktijk, voorzien van een context, toegelicht. Dat ik natuurlijk niet hetzelfde als een wetenschappelijk onderzoek en kan dus ook niet zo worden gepresenteerd. Meningen en feiten moeten duideljk worden gescheiden. In dit geval past mij bescheidenheid en zorgvuldigheid. Leuke quotes en tendieuze uitspraken zijn wellicht goed voor de verkoop, maar niet voor mij.

En oh, ironie. Het ging over de vertrouwensparadox. Dat is meteen mijn tweede les, namelijk vertrouwen. De toezegging: "Ik maak er wel een stukje van" en maar hopen dat het goed komt, kan dus niet. Als je het artikel zo oppervlakkig leest, dan zou je denken dat ik volgende week ga promoveren en al al een reeks publicaties en diepgravende onderzoeken op mijn naam heb staan. Dat is zeker niet het geval. Ik sta nog maar aan het begin van mijn onderzoek en ben bezig het goed afbakenen van het onderzoeks-terrein. Dat kost veel tijd en energie. Het helpt dan niet om op voorhand om je bronnen van je te vervreemden. Toekomstige publicaties ga ik gewoon weer zelf schrijven, zodat ik met verantwoordelijk kan voelen voor de inhoud.