Het wereldwijde evidence-based management collaborative heeft de handen ineen geslagen op internet. Via deze landingspagina kun je kiezen voor het weblog, de site van het evidence-based management centre [gevestigd op de Vrije Universiteit] of de discussiegroep met de leden [vrije toegang].
Evidence based management and skeptical thinking
Sinds enige tijd houdt puyt consultancy een Engelstalig blog bij. Het bevat interviews met denkers over evidence based management zoals Michael Shermer en Denise Rousseau, artikelen van de stand van zaken van het vak management , boekbesprekingen zoals the Halo effect, the tipping point en outliers. Daarnaast filmpjes van Malcolm Gladwell en Richard Feynman. Meer weten, kijk op evidence based management en skeptisch denken.
Is de evidence based management beweging dood?
Als ik naar een dokter ga, dan wil ik dat medische beslissingen worden genomen op basis van wetenschappelijk onderzoek. Niet op basis van een leuke anekdote, een ingeving of pure willekeur. Deze stelling klinkt als een enorme open deur (en dat ik het ook), maar gek genoeg gaat deze stelling niet op voor management. Met het verschijnsel management zitten we nog letterlijk in de middeleeuwen, waar de alchemisten nog steeds lood in goud willen veranderen. En met alchemisten bedoel ik manager, interim-manager, projectmanager, consultants en coaches. Een van de verklaringen waarom managers nog steeds beslissingen nemen op basis van anekdotisch bewijs of intuïtie, kan worden gevonden in het feit dat management nog steeds niet wordt gezien als een vak. Er ontbreekt een body of knowlegde and skills (een canon, zo u wilt). Iedereen met een fatsoenlijke opleiding kan manager worden. Dit in tegenstelling tot arts, rechter of ingenieur. Management wordt nog steeds behandeld als vaardigheid en als jij een beter verhaal kunt vertellen dan de ander, dan heb je een nieuwe baan gevonden.
Simpsonize me!
Vanmorgen was ik de email aan het doornemen en las een aardige posting op het blog van Derren Brown. Hij had een speelkaart gepubliceerd van Richard Wiseman (de psycholoog/goochelaar) als een simpson figuur. De maker van deze speelkaarten was Crispian Jago. Hij houdt een weblog bij over wetenschap, rede en kritisch denken. Een collega scepticus. Hij heeft een paar dagen geleden een posting geplaatst genaamd Simpsons Top Trumps: Skeptics Edition. Hierin worden 52 van de bekendste sceptici van de wereld afgebeeld met wat detail gegevens, zoals aantal volgers op Twitter, het instrument wat ze het liefste hanteren (weapon of choice) en natuurlijk hun grootste tegenstanders. Een aantal bekende namen zijn James Randi, Penn & Teller, Michael Shermer, Richard Wiseman and Adam Savage. Als je zelf wilt weten hoe je er in een aflevering van de Simpsons eruit zou zien, klik dan hier.
INHolland motiveert studenten met een convenant
Je blijft je verbazen als je de nieuwssites in de gaten houdt. De eerstejaars studenten bij de hogeschool INHolland krijgen een convenant voorgelegd, waarin ze beloven aanwezig te zijn bij bijeenkomsten, lessen voor te bereiden en ‘begrip te hebben’ als er op de opleiding iets misgaat. Het convenant is niet juridisch bindend, het gaat meer om de symbolische waarde. Ik ben het wel eens met de auteur van dit stukje op Geencommentaar. Alles om de eerstejaars te motiveren…..
Outliers, the story of success
Outliers is erg georiënteerd op de Amerikaanse situatie. Het boek zou aan kracht winnen als er meer internationale voorbeelden waren gebruikt. Maar misschien is het boek ook wel een manier van therapie geweest voor Gladwell om inzicht te krijgen in zijn eigen Outlier status. Ik vond het leuk om te lezen, maar om nu te zeggen dat er grote inzichten te vinden zijn in zijn verhaal, nee. Je denkt wellicht nog eens na over je kennis van teams, samenwerking en cultuur. Maar concrete handvatten worden niet aangereikt. Sceptisch gesproken is het veel gezond verstand, verpakt in aantrekkelijke anekdotes die goed aansluiten bij overtuigingen die de lezer toch al heeft. Maar misschien is dit wel een van de sleutels van zijn succes.
In zijn derde boek Outliers neemt Malcolm Gladwell ons mee in de wereld van de succesverhalen. Zo leren we waarom Bill Gates, Steve Jobs, Robert Oppenheimer, Bill Joy zo succesvol zijn geworden en waarom het genie Chris Langan (met een IQ boven de 190) en andere genieën niet succesvol zijn geworden en nog steeds een marginaal bestaan leiden. In een notendop is het een verhaal over opvoeding versus aanleg (nurture versus nature) in combinatie met de juiste persoon op de juiste plek met de juiste voorbereiding.
David Maister met pensioen
Op het blog van David Maister is de laatste posting gedateerd op 13 juni 2008. Daar kondigt hij aan dat hij stopt met bloggen en de zomer vrij neemt. Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder. Vandaag mailde ik de guru om te vragen hoe het gaat of wat hij tegenwoordig doet. Ik kreeg al snel een mailtje terug. Hij maakt het uitstekend, alleen is hij nu officieel gestopt met zijn adviespraktijk. De zomervakantie is waarschijnlijk goed bevallen. Hij wil wel graag contact onderhouden. Lucky me.
Blink, the Power of Thinking without Thinking
Ter voorbereiding op het boek project waar ik samen met de hoofdredacteur van Innovatief Organiseren aan werk, ben ik aan het inlezen. Zojuist heb ik het boek blink, the power of Thinking without Thinking, van Malcolm Gladwell gelezen. Om te beginnen, Gladwell schrijft zeer toegankelijk. Als je hem al eens hebt horen praten, dan kun je zijn stem horen terwijl je leest en voor je het weet ben je al halverwege het boek. In blink neemt hij ons mee in de wereld van het ‘onbewuste weten’. Hoewel het boek soepel leest, laat het mij wel een beetje met een onbestemd gevoel achter. Ik begon me steeds meer af te vragen wat nu de bedoeling was van Gladwell en of hij ook nog eens kritisch ging reflecteren op al zijn anekdotes en bevindingen. Persoonlijk vind ik dat hij hierin onvoldoende is geslaagd. De managementsamenvatting met de belangrijkste lessen en adviezen komt niet goed uit de verf (er is wel een hoofdstuk conclusies). Andere recensenten zijn unaniem positief (behalve Coert Visser).
Op blz. 14 en 15 kondigt hij drie vragen aan die hij met het boek wil beantwoorden;
- vraag 1. De lezer ervan te overtuigen van het simpele feit dat beslissingen die binnen een paar seconden worden genomen, net zo waardevol zijn als voorzichtige en weloverwogen beslissingen.
- vraag 2. Wanneer we op onze instincten kunnen vertrouwen en wanneer we onze instincten moeten wantrouwen?
- vraag 3. Hoe de lezer ervan te overtuigen dat eerste indrukken kunnen worden ontwikkeld en beheerst.
Verlanglijstje voor interviews
Afgelopen week werd mijn eerste Engelstalige interview met dr. Michael Shermer van de Skeptics Society gepubliceerd. Het kost wat meer tijd en energie, maar het is enorm leuk om te doen. Naar aanleiding van deze publicatie heb ik maar eens een rijtje gemaakt van een aantal mensen die ik graag een keertje zou willen interviewen. Vooral sceptisch denken, pseudo wetenschap, de opkomst van de evidence based management beweging en wetenschapsfilosofie vind ik erg interessant.
Op de foto van links naar rechts: Michael Shermer, Daniël Dennett, Malcolm Gladwell, Derren Brown, Richard Dawkins en Nicolas Nassim Taleb.
Continue reading
Tricks of the mind
De Amerikaanse illusionisten Penn en Teller braken alle televisie wetten met hun programma ‘Bullshit’ waarin ze op een sceptische wijze keken naar magie en aantoonden hoe makkelijk het is om mensen te bedonderen. Ze deden een illusie of magische truc die ze vervolgens aan het publiek gingen uitleggen. Dit is natuurlijk heiligschennis in de obscure wereld van magiërs, goochelaars en mediums. Maar, het bleek een schot in de roos (Bull’s eye!). Heel veel kijkers schreven dat ze enthousiast waren over een programma waarbij de intelligentie van de kijker niet bij voorbaat werd beledigd. In Groot Brittannië hebben we het fenomeen Derren Brown, die in Nederland nog weinig bekendheid geniet. Hij kwam in 2000 op Channel 4 met het programma Tricks of the mind en was op slag beroemd. In 2003 deed hij het nog eens dunnetjes over met de show genaamd Russian Roulette, waarbij hij een geladen pistool tegen zijn hoofd hield en raadde in welke kamer de kogel zat. Hiermee wilde hij graag eens testen hoever de grenzen van reality televisie konden worden opgerekt. Het mag duidelijk zijn dat hij graag mag provoceren en dat subtiliteit hem vreemd is. In zijn boekje Tricks of the mind laat hij zien hoe ‘eenvoudig’ het is om mensen te manipuleren. De belangrijkste conclusie voor mij: Het gaat niet om de techniek, maar om het beïnvloeden van de perceptie en de verwachtingen.