Puyt Consultancy

INHolland motiveert studenten met een convenant

Je blijft je verbazen als je de nieuwssites in de gaten houdt. De eerstejaars studenten bij de hogeschool INHolland krijgen een convenant voorgelegd, waarin ze beloven aanwezig te zijn bij bijeenkomsten, lessen voor te bereiden en ‘begrip te hebben’ als er op de opleiding iets misgaat. Het convenant is niet juridisch bindend, het gaat meer om de symbolische waarde. Ik ben het wel eens met de auteur van dit stukje op Geencommentaar. Alles om de eerstejaars te motiveren…..

Continue reading

De ruilrelatie staat dubbel onder druk

De afdeling werving en selectie (W&S) vraagt zich af hoe ze nieuwe medewerkers kunnen binden en boeien. Een klassiek HRM vraagstuk. Het Bolweg model (waarover HR vakbroeders het niet eens zijn of dit wel of niet een model is) beschrijft de klassieke individuele arbeidsrelatie aan de hand van een ruil-, samenwerking- en gezagsrelatie op basis van kapitaal en arbeid. Organisaties zijn vrijheidsbeperkende instellingen en als compensatie voor dit ongemak krijg je salaris. De democratische samenwerkingsrelatie en de autoritaire gezagsrelatie zijn goed te begrijpen.  Maar de ruilrelatie verdient extra aandacht.

Continue reading

Eu ziet het te groot, opiniestukje in het Financieele dagblad

Het nieuwe aanbestedingswetsvoorstel van de Europese Unie houdt het oligopolie van een zeer beperkt aantal grote adviesbureaus intact. Elke vorm van mededinging wordt op voorhand de kop ingedrukt omdat de dominante logica van de wet is geënt op de aannemerij met miljardenprojecten met lange procedures en grote risico’s. Dit terwijl het juist de kleine adviseurs zijn die als beste in staat zijn om maatwerk te leveren tegen de optimale prijs-kwaliteitverhouding. Door de vrijblijvendheid van het wetsvoorstel loopt de adviesmarkt een enorm risico om (verder) buitenspel gezet te worden en nog minder toegang te krijgen tot aanbestedingen. Dit is maatschappelijk onverantwoord.

Vandaag op de Optiek pagina in het Financieele Dagblad staat een ingezonden column van Edwin Martherus en mijzelf.

Mediatraining voor onderzoekers

Afgelopen zaterdag verscheen een artikel in de Cobouw. Toen ik het toevallig zaterdag online las was ik vooral verbaasd. Na er nog een goed over na te hebben gedacht vind ik het nodig om te reageren. Ik kan me niet vinden in het artikel neem ik hiervan afstand. Voor de publicatie heb ik het stuk niet meer kunnen lezen of erop reageren. Achteraf gezien had ik beter wel kunnen doen. Mijn eerste les is die van prudentie. Dat had ik meer moeten betrachten. Vrijuit spreken en met passie filosoferen over je onderzoeksonderwerp biedt alle ruimte om verkeerd te worden geïnterpreteerd. Tijdens het gesprek heb ik een aantal observaties uit de praktijk, voorzien van een context, toegelicht. Dat ik natuurlijk niet hetzelfde als een wetenschappelijk onderzoek en kan dus ook niet zo worden gepresenteerd. Meningen en feiten moeten duideljk worden gescheiden. In dit geval past mij bescheidenheid en zorgvuldigheid. Leuke quotes en tendieuze uitspraken zijn wellicht goed voor de verkoop, maar niet voor mij.

En oh, ironie. Het ging over de vertrouwensparadox. Dat is meteen mijn tweede les, namelijk vertrouwen. De toezegging: "Ik maak er wel een stukje van" en maar hopen dat het goed komt, kan dus niet. Als je het artikel zo oppervlakkig leest, dan zou je denken dat ik volgende week ga promoveren en al al een reeks publicaties en diepgravende onderzoeken op mijn naam heb staan. Dat is zeker niet het geval. Ik sta nog maar aan het begin van mijn onderzoek en ben bezig het goed afbakenen van het onderzoeks-terrein. Dat kost veel tijd en energie. Het helpt dan niet om op voorhand om je bronnen van je te vervreemden. Toekomstige publicaties ga ik gewoon weer zelf schrijven, zodat ik met verantwoordelijk kan voelen voor de inhoud.

Vertrouwen komt van twee kanten

Het onderwerp vertrouwen blijft zweven boven de aanbestedingspraktijk. Waarschijnlijk omdat we intuïtief wel weten dat dit de basis is voor succesvolle samenwerkingrelaties. Maar ja, voor je het weet wordt je beticht van vriendjespolitiek. Dit leidt tot angst en onzekerheid (bij inkopers en leveranciers). En zeker de perceptie van de inkoop- en aanbesteding praktijk in de media is niet bepaald rooskleurig. Niet altijd onterecht, maar succesvolle aanpakken zijn onderbelicht. Uit de feedbackformulieren van het jaarcongres van Pianoo kwam naar voren dat inkopers toch graag meer willen weten over het vormgeven van vertrouwen. Dit was mijn vertrekpunt voor de lunchlezing bij Pianoo. Ik begon met een plaatje van een vrouw die een bungy sprong maakt bij de Oribi Gorge (Zuid Afrika). Het is een metafoor voor de ‘leap of faith’. Je stapt namelijk van een klif af en stort 300 meter naar beneden, voordat je bungy koord je terug laat veren. Dit vereist enorm veel moed en vertrouwen. De mensen van bungy organisatie in de Oribi Gorge moeten dus betrouwbaar zijn. Wouter Stolwijk zag heel iets anders in het plaatje. Hij zag een zwarte man die een blanke vrouw van een klif af duwde. Zo zie je maar weer, verschillende percepties leiden al snel tot onbegrip en wantrouwen. Daarom begonnen we met wat oefeningen in vertrouwen. 

Continue reading

Pianoo lunchlezing ‘vertrouwen komt van twee kanten’

Een actueel thema binnen de aanbestedingspraktijk is de spanning tussen vertrouwen en controle. Dit bleek ook weer uit de feedback van bezoekers aan het jaarcongres van Pianoo 2009. Op 23 juni 2009 geef ik een lunchlezing van 12.30 tot 13.30 in de Malietoren in Den Haag over de spanning tussen vertrouwen en controle binnen de inkoop- en aanbestedingspraktijk. Vanuit een heel ander perspectief zal ik kijken naar de aanbestedingspraktijk en probeer ik vooral de deelnemers aan het denken te zetten.

Wat is de vertrouwensparadox?

  • Hoe geeft u samenwerkingsrelaties met de markt in de praktijk vorm?
  • Hoe vaak verplaatst u zich in positie van leveranciers en zoekt u regelmatig de dialoog?
  • Kijkt de overheid met haar inkoop- en aanbestedingspraktijk wel door de juiste bril?

Aanmelden kan hier.

Nieuwe aanbestedingswet: vrijblijvendheid of verrijking?

Momenteel loopt een consultatieronde voor de nieuwe aanbestedinsgwet. Diverse brancheorganisaties hebben al een standpunt geformuleerd en gepubliceerd.  Afgelopen week werkten Eugène Lobry, Edwin Martherus en ik aan een reactie. Omdat we als zelfstandige adviseurs ook vaak worden geconfronteerd met opmerkelijke  aanbestedingspraktijken waren we gemotiveerd om een voorzet te schrijven voor het dagelijks bestuur van de Ooa. Daarnaast hebben Edwin en  ik samen een opinie stukje geschreven voor de rubriek Optiek van het Financieele Dagblad. Veel gehoorde klachten gaan over disproportionele eisen op het gebied van omzet of kwaliteit.  Kleintjes worden hierdoor op voorhand buitenspel gezet.  Gezien het steeds grote wordende aantal ZZP’ers (meer dan 800.000) zal de overheid zich hierop moeten bezinnen. We gaan er niet vanuit dat het altijd kwade opzet is en zien veel in een dialoog tussen inkopers en branche-organisaties. Opbouwende kritiek ligt politiek nog erg gevoelig en de kans op polarisatie is natuurlijk groot. Toch hebben we vier adviezen weten te formuleren, die met name ook meer kansen bieden voor de MKB markt en ruimte geven voor creativiteit en innovatie. Een beetje creatieve destructie leidt al snel tot economisch ontwikkeling. Ook niet onbelangrijk is het werken aan herstel van vertrouwen. Wij willen hier graag een bijdrage aan leveren.

Continue reading

Stemwijzer, kieskompas, stemkompas en nog 10 varianten

Vanochtend weer mijn burgerplicht gedaan. Gestemd voor het Europese Parlement. Maar liefst 25 afgevaardigden uit Nederland nemen zitting in het immense Europese Parlement met maar liefst 736 zetels. Het is ook raadzaam om vooraf eens uit te zoeken bij welke politieke familie de partij van je voorkeur zich heeft aangesloten. Dit kan nog wel eens tot heroverwegingen leiden. Maar, de meeste mensen zijn volledig het spoor bijster. Het Instituut voor Politiek en Publiek (IPP) berichtte deze week dat de kiezer verzuipt in het aantal beschikbare kieswijzers. Volgens de laatste tellingen zijn er 12 (!) in omloop. Vanochtend kreeg ik nog een tip. Om uiteenlopende redenen is er bij diverse belangenorganisaties de behoefte om een eigen stemwijzer te hebben. Ik zal wel weer enorm kortzichtig zijn door te denken dat je vooral een stemwijzer invult, omdat je wilt weten welke partij het beste past bij je eigen opvattingen. En ik ben niet de enige die dit vind. 750.000 Nederlanders gingen mij voor. Verwarrend is het wel. Ik heb 3 verschillende kieswijzers ingevuld, met 3 keer een ander stemadvies. Vanmorgen kreeg ik een klassiek invouwblad, ter grootte van een krant en kon op de ouderwetse manier (met een rood potlood) een vakje inkleuren. Je hebt direct het gevoel van vooruitgang…..