De huissocioloog van het Financieele dagblad, prof. dr. Anton Zijderveld, haalde vorige week behoorlijk uit naar medische en bedrijfskundige kwakzalvers en charlatans in het algemeen en de spirituele human resource management consultants (lees coaches) in het bijzonder. Individualisme wordt geradicaliseerd tot een semireligieus subjectivisme dat in de ziel zoekt naar authenticiteit, oorspronkelijk-heid, inspiratie en creativiteit. Wie echter door de theorietjes van deze kwakzalvers heen kijkt, ontdekt niets anders van een amateuristische, platte zielkunde die met allerlei dikke termen wordt opgedoft onder de algemene noemer ‘spiritualiteit’. Managers en medewerkers zijn het vertrouwen in de wetenschap (logica en rationaliteit) blijkbaar kwijtgeraakt en hierdoor is de deur opgezet voor deze rookmagiers. Minister Plasterk heeft uit afkeer van deze ontwikkeling in de maatschappij er zelfs een nieuw woord voor uitgevonden, het ‘ietsisme’. (Ik geloof niet in God, maar in ‘iets’). Op zoek naar jezelf en je innerlijke kracht en spirituele coaching is is zwang. Coaching is een snel groeiende bedrijfstak en iedereen mag zich coach noemen (Intermediair had in 2004 al een hilarische special hier over) . Prima allemaal, maar wordt een organisatie hier beter van op de lange termijn? Zijderveld eindigt zijn betoog met een de volgende oproep: De bedrijfs en organisatiekunde op nuchtere wijze academisch moet blijven en zich vooral niet mooier en succesvoller moet voordoen dan ze is en kan zijn.
Continue reading →