Het nieuwe aanbestedingswetsvoorstel van de Europese Unie houdt het oligopolie van een zeer beperkt aantal grote adviesbureaus intact. Elke vorm van mededinging wordt op voorhand de kop ingedrukt omdat de dominante logica van de wet is geënt op de aannemerij met miljardenprojecten met lange procedures en grote risico’s. Dit terwijl het juist de kleine adviseurs zijn die als beste in staat zijn om maatwerk te leveren tegen de optimale prijs-kwaliteitverhouding. Door de vrijblijvendheid van het wetsvoorstel loopt de adviesmarkt een enorm risico om (verder) buitenspel gezet te worden en nog minder toegang te krijgen tot aanbestedingen. Dit is maatschappelijk onverantwoord.
Vandaag op de Optiek pagina in het Financieele Dagblad staat een ingezonden column van Edwin Martherus en mijzelf.
Het was gisteren een enerverend dagje. De dag begon met een interview door Ingrid Koenen van de Cobouw over de concurrentiegerichte dialoog. Als beginnend onderzoeker mocht ik met haar sparren over de inkoop- en aanbestedingspraktijk en mijn kijk op de concurrentiegerichte dialoog en de nieuwe aanbestedingswet geven. Dat heb ik naar beste eer en geweten gedaan. De bouwfraude, de vertrouwensparadox en het risicomijdende gedrag van de overheid passeerde de revue en we hebben het vooral gehad over de opkomst van allianties om dit te doorbreken. Aanstaande zaterdag zal het 
Het onderwerp vertrouwen blijft zweven boven de aanbestedingspraktijk. Waarschijnlijk omdat we intuïtief wel weten dat dit de basis is voor succesvolle samenwerkingrelaties. Maar ja, voor je het weet wordt je beticht van vriendjespolitiek. Dit leidt tot angst en onzekerheid (bij inkopers en leveranciers). En zeker de perceptie van de inkoop- en aanbesteding praktijk in de media is niet bepaald rooskleurig. Niet altijd onterecht, maar succesvolle aanpakken zijn onderbelicht. Uit de feedbackformulieren van het jaarcongres van Pianoo kwam naar voren dat inkopers toch graag meer willen weten over het vormgeven van vertrouwen. Dit was mijn vertrekpunt voor de lunchlezing bij Pianoo. Ik begon met een plaatje van een vrouw die een bungy sprong maakt bij de Oribi Gorge (Zuid Afrika). Het is een metafoor voor de ‘leap of faith’. Je stapt namelijk van een klif af en stort 300 meter naar beneden, voordat je bungy koord je terug laat veren. Dit vereist enorm veel moed en vertrouwen. De mensen van bungy organisatie in de Oribi Gorge moeten dus betrouwbaar zijn. Wouter Stolwijk zag heel iets anders in het plaatje. Hij zag een zwarte man die een blanke vrouw van een klif af duwde. Zo zie je maar weer, verschillende percepties leiden al snel tot onbegrip en wantrouwen. Daarom begonnen we met wat oefeningen in vertrouwen. 
Momenteel loopt een consultatieronde voor de nieuwe aanbestedinsgwet. Diverse brancheorganisaties hebben al een standpunt geformuleerd en gepubliceerd. Afgelopen week werkten Eugène Lobry, Edwin Martherus en ik aan een reactie. Omdat we als zelfstandige adviseurs ook vaak worden geconfronteerd met opmerkelijke aanbestedingspraktijken waren we gemotiveerd om een voorzet te schrijven voor het dagelijks bestuur van de Ooa. Daarnaast hebben Edwin en ik samen een opinie stukje geschreven voor de rubriek Optiek van het Financieele Dagblad. Veel gehoorde klachten gaan over disproportionele eisen op het gebied van omzet of kwaliteit. Kleintjes worden hierdoor op voorhand buitenspel gezet. Gezien het steeds grote wordende aantal ZZP’ers (meer dan 800.000) zal de overheid zich hierop moeten bezinnen. We gaan er niet vanuit dat het altijd kwade opzet is en zien veel in een dialoog tussen inkopers en branche-organisaties. Opbouwende kritiek ligt politiek nog erg gevoelig en de kans op polarisatie is natuurlijk groot. Toch hebben we vier adviezen weten te formuleren, die met name ook meer kansen bieden voor de MKB markt en ruimte geven voor creativiteit en innovatie. Een beetje creatieve destructie leidt al snel tot economisch ontwikkeling. Ook niet onbelangrijk is het werken aan herstel van vertrouwen. Wij willen hier graag een bijdrage aan leveren.
